Apatawen kwam in februari 2023 naar onze school. Zijn moeder kwam als vrijwilliger bij ons werken. Bleef het maar zo'n positief verhaal... (eerste foto) 

Zoals iedereen in het Westen waarschijnlijk weet, worden kinderen met een handicap vaak niet geaccepteerd in de samenleving. De handicap zou besmettelijk zijn; Deze kinderen zijn van de duivel; het is een straf van God; het zijn heksen; en wat al niet meer. Dit is de eerste keer dat we er zo duidelijk mee geconfronteerd worden. En dat is moeilijk, heel moeilijk te begrijpen! Zeker als het gaat om zo'n leuk en intelligent kind als Apatawen. 

Begin 2024 is Apatawen twee keer in het ziekenhuis opgenomen. Hij heeft zwakke longen en had beide keren een longontsteking. Toen we tijdens de tweede ziekenhuisopname op bezoek kwamen, lag Apatawen helemaal alleen op bed. Zijn moeder was in geen velden of wegen te bekennen. Ze was naar huis gegaan. Hier in Ghana is het gebruikelijk dat je als ouder voor je kind zorgt als het wordt opgenomen in het ziekenhuis, je laat het niet alleen. 

Lumen Mundi, met hulp SOS Ghana en onze Amerikaanse vrienden, betaalden de medicatie en zorgde er een aantal keren voor dat hij eten kreeg. Tijdens bezoeken klaagde hij over honger. Na een paar dagen mag Apatawen gelukkig weer naar huis. 

Toen, in maart 2024, kwam hij plotseling niet meer naar school. Hij blijkt door zijn moeder te zijn afgeleverd bij zijn vader in Kumasi. Detail: de vader was niet thuis en ze zette hem gewoon bij hem voor de deur. Gelukkig belden de oplettende buren de vader.... De vader heeft een drukke baan en hij besluit Apatawen mee te nemen naar zijn moeder in Sandema. 

Natuurlijk waren we blij toen Apatawen weer naar school kon, dus gingen we hem thuis ophalen. Er was niemand in het huis en Apatawen lag buiten ongewassen op een mat. Hij was zo mager dat we geschokt waren. We hebben ervoor gezorgd dat hij direct in het ziekenhuis onderzocht kon worden (tweede foto). 

Diezelfde dag brachten we hem een pan met eten... veel meer dan hij normaal at, maar hij at de pan half leeg, in een snel tempo, normaal gesproken is Apatawen een zeer langzame eter. (foto3)

Tijdens de schoolvakanties ging iedereen van het personeel op bezoek bij Apatawen om te kijken hoe het met hem ging. De tweede keer dat ik ging, samen met Godfred (want ik spreek geen Buili), waren we geschokt: Apatawen lag op een stinkende mat, helemaal onder de poep! Er was overal poep: op zijn benen, zijn armen, zijn buik..... Op dat moment besloten we de vader te bellen en toestemming te vragen of we hem mee mochten nemen. Er werd zeker niet voor hem gezorgd. 

Hij is bij mij komen wonen, tijdelijk. Het was spannend, maar hij raakte er snel aan gewend en er kwamen heel regelmatig veel buurkinderen op bezoek. Dat was super! Maar uiteindelijk werd het me te veel: naar school gaan en de rest van de dag voor Apatawen zorgen. Hij kan niet zitten of lopen, dus hem naar de markt brengen, of waar dan ook, moest met een cando gebeuren en was dan nog een enorme organisatie. Als mijn 14-jarige buurman er niet was geweest, die mijn vergeten boodschappen deed, of met al het andere hielp, had het niet veel langer kunnen duren.

In die 3 maanden is de moeder 2 keer op bezoek geweest. (En meerdere keren zou ze komen, maar kwam ze niet opdagen). Oma en zijn tante kwamen gelukkig vaker. Samen met Richard zijn we op bezoek gegaan bij moeder, ze is hertrouwd en gaat verhuizen naar Gbedema. Toen we daar aankwamen kwamen we een oudere dame tegen en ze zei dat de moeder net weg was. Ze zou haar halen. Moeder was in geen velden of wegen te bekennen. Ze wilde ons niet zien en bleef in haar schuilplaats. 

Op dat moment besloten we naar de Chief van Gbedema te gaan. Een Chief maakt bindende regels, onder andere op nationaal niveau. De Chief regeerde: de man is getrouwd met de vrouw... Niet met de jongen. Moeder staat volledig in haar recht.... 

Dus Apatawen woont nu weer bij zijn oma. We vroegen zijn tante, een jonge vrouw met een baby, of ze voor Apatawen kon zorgen. Ze was erg enthousiast, vooral toen ze hoorde dat ze 350 GH¢ per maand zou ontvangen. Helaas kwamen we er al snel achter dat deze dame niets deed: Twee oudere vrouwen hebben haar verteld dat ze niet voor Apatawen moest zorgen.... Haar volgende kind zou dan geboren worden met een handicap! En iedereen in de omgeving van Apatawen gelooft dat. 

Dit is hoe ver we nu zijn. We hebben nog wel wat plannen voor de nabije toekomst, maar die moeten eerst nog uitgewerkt worden. We hebben in ieder geval besloten om een jaar eerder dan gepland te beginnen met het bouwen van een huis, zodat kinderen als Apatawen in een veilige liefdevolle omgeving kunnen opgroeien! 



(En ik ben ervan overtuigd dat Apatawen naar de universiteit kan gaan, als hij wordt toegelaten tot de reguliere scholen. Dat kan ik nu natuurlijk niet bewijzen. Maar ik weet dat hij erg intelligent is!)