64. Vier nieuwe leerlingen

Vier nieuwe leerlingen

Tijdens de start van het nieuwe studiejaar hebben we vier nieuwe studenten mogen verwelkomen: twee jongens en twee meisjes. Arafat, een jongen van bijna 14 jaar oud; Awonbolomi, een meisje, 5 jaar oud; Godson, een jongen, 6 jaar; en Awentimi, 11 jaar oud.

Ze kwamen wel allemaal na elkaar (ongeveer een week ertussen) in de groep, wat de groep de tijd gaf om zich aan te passen aan de nieuwe kinderen. En, zoals altijd, is de start altijd moeilijk. Arafat heeft autisme. Hij kan alles, wil overal bij helpen. Hij spreekt niet erg duidelijk, dus het kostte de kinderen wat tijd om hem te begrijpen. Hij komt heel graag naar school. Als hij je in de stad ontmoet, voel je een arm om je nek: zo blij is hij je te zien.

Awonbolomi is een heel blij meisje. Ze praat niet, wat de communicatie bemoeilijkt. Ze is niet gewend om met andere kinderen te spelen, dus ze wil zomaar speelgoed meenemen. De andere kinderen weten al dat je het moet vragen. Awonbolomi speelt graag met andere kinderen, dus geeft ze ook speelgoed aan hen. Dit alles bij elkaar maakt het voor de rest moeilijk om te begrijpen wat haar plannen zijn. Dat is echt een uitdaging voor ze.

Godson een van de jongste. Hij spreekt ook niet. Hij maakt op een vriendelijke manier contact. Hij is niet gewend aan blanke mensen, dus hij kan Margreet heel serieus observeren, best lang. Totdat iemand om zijn aandacht vraagt, dan stopt hij met observeren. Dat zal, hopelijk snel goed gaan komen. Hij speelt graag buiten. Hij observeert voordat hij begint te spelen.

Awentimi is gewend om naar school te gaan. Ze spreekt heel duidelijk, maar net als een paar andere kinderen wil ze geen fouten maken. Dus, of ze antwoordt niet, of met zo'n zachte stem dat je haar niet kunt horen. Dat is geen probleem. Wanneer ze zekerder van zichzelf is, zal ze zich zeker positief ontwikkelen, dan komt dat antwoorden ook wel.

Ze vindt het erg leuk om naar school te gaan. Het gebeurde een keer op de maandag, dat ze, voordat de bus haar kwam ophalen, naar haar tante op haar vorige school ging! Gewoon om hallo te zeggen.

Meer bekijken

< Ouder bericht

Nieuwer bericht >

83 En verder op school

door Stichting Lumen Mundi • 28 februari 2026

We hebben een nieuw kind op school: Swabiratu. Ze glimlacht de hele tijd. Ze is 5 jaar oud en sluit zich aan bij de groep van Meriga. Swabiratu kan praten, noch lopen. Meriga masseert haar elke dag. We hopen dat ze in de toekomst rechtop kan lopen en zitten. Meriga heeft vier kinderen in haar groep. We kunnen nu zeggen dat het vol is. In Godfreds groep hebben we 8 kinderen, in Mary's groep 5, en last but not least: Arafat als eerste leerling in de Community Based Workshop. De manier van werken is veranderd. We werken niet meer met de groep als geheel, uitzonderingen daargelaten. Het betekent dat elk kind de aandacht krijgt die hij of zij nodig heeft. Dit is moeilijk voor de leerkrachten, omdat ze altijd moeten observeren en bijhouden wat iedereen doet. Maar het resultaat is er: Saviour en Ezekiel lezen steeds beter. (Ter informatie: vorig schooljaar heeft Ghana Education Service een onderzoek gedaan naar het leesniveau in Sandema, eind basisschool. Het resultaat: kinderen die konden lezen, was minder dan 10%!) 's Ochtends, na de opening en het ontbijt, beginnen we met het leren: rekenen, fonetisch lezen, Engelse taal, geschiedenis, aardrijkskunde. Na de lunch doen we handvaardigheid, verhalen vertellen, fijne motoriek oefeningen, lichamelijke opvoeding of spelletjes. Allemaal in kleine groepen die ongeveer hetzelfde niveau hebben. Op vrijdagmiddag maken we (allemaal) de klas schoon en/of dansen we en maken muziek. Muziek en dans is altijd een feestje!

81 Anja (van Anja voor Ghana) was op bezoek

door Stichting Lumen Mundi • 28 februari 2026

16 Januari arriveerde Anja in Sandema. De volgende maandag kwam ze voor het eerst naar school. Ze was een beetje nerveus, omdat ze geen leerkracht is en ook niet gewend is om te werken met kinderen met een beperking. Maar ze heeft fantastisch werk geleverd! Om eerlijk te zijn deed ze alles waar wij geen tijd voor hebben. Ze las met de kinderen, maakte veel kunstwerken (maakte een ketting van rietjes (die de kinderen nog steeds dragen), maakte pompons met iedereen, maakte olifantengezichten om wat spraaklessen te geven..... en nog veel meer! Ze gaf ook alle kinderen nieuwe kleding; Ze bracht nieuwe boeken, nieuwe materialen en, last but not least: een koel-vries combinatie! We zijn daar erg blij en dankbaar voor. Wat de kinderen het leukst vonden, was de ballonman. Anja bracht ballonnen mee die je aan elkaar kunt knopen. Dat is heel bijzonder. Ze maakte er een man van. De man hing aan het plafond en de kinderen zaten eromheen, in een grote cirkel. Ze hadden allemaal een stuk karton. Godfred speelde op de trommel: luid betekende snel zwaaien en zacht trommelen betekende langzaam zwaaien. Toen de kinderen hard wapperden, danste de ballonman wild, en als de kinderen langzaam wapperden, danste de ballonnopper langzaam. Het was hard werken en heel leuk! Anja, heel erg bedankt voor alles wat je hebt gedaan. (Ik weet dat ik niet alles heb genoemd). En wij allemaal, personeel en kinderen, willen graag dat je nog eens komt!

80 Kerstmis in Chuchuliga

door Stichting Lumen Mundi • 28 februari 2026

Father Isaac nodigde ons uit om ons kerstspel op te voeren in Chuchuliga, in zijn kerk. Natuurlijk gingen we daarheen. Het is een enorm avontuur voor onze kinderen. Het was tijdens de vakantie, dus dat maakte het ook een avontuur voor de staf. Op zaterdag gingen Kojo, Asiawon en Margreet naar Chuchuliga om te zien hoe we alles zouden organiseren en om de kleding en rekwisieten mee te nemen. Dat duurde lang, want er was een vergadering gaande met het voetbalteam. Op zondag ging Margreet vroeg in de ochtend Asiuk en Saviour ophalen in Siniensi. Daarna alle andere kinderen. Sommige ouders waren het vergeten, dus moesten we vaak wachten. Maar uiteindelijk waren we net op tijd in de kerk voor de mis. Na de mis kleedden we ons om en het publiek ging naar buiten. Oh... Optreden in een andere plaats is moeilijk! David, onze engel Gabriël, had geen idee waar hij heen moest. En zelfs het personeel was vergeten dat je niet hard kunt praten als je alleen achter een mat staat! Maar het was geweldig! Het publiek was erg enthousiast. Ze lieten het horen door luid te klappen, maar ook door te doneren! Wauw! Als afsluiting gingen we naar Sandema voor een maaltijd in het gemeenschapscentrum. Het was een geweldige, nieuwe ervaring!