Meestal zijn mij blogs niet zo lang, maar dit avontuur wil ik toch echt even met jullie delen!

In de laatste week van de kerstvakantie, zijn Richard en ik afgezakt naar het zuiden van Ghana, om precies te zijn naar Accra.

We hebben van de Louisa Stichting geld gekregen om een busje te kopen! Zoals u zich kunt voorstellen, zijn we daar heel erg blij mee! Om het busje te kopen was nogal een avontuur! 

Richard heeft het meeste werk verricht in deze. Hij heeft, uiteraard wel in overleg, een busje gekocht. Hij heeft het laten keuren door een vriend die monteur is, dus dat zat allemaal wel snor!

Daarna moest het echter nog bij de D.V.L.A. (Driver Vehicle Licensing Authority) A.P.K. gekeurd worden. In het kort gaat het zo: je laat het bewijs zien dat je een busje gekocht hebt. Dat doe je samen met de vorige eigenaar en alle papieren. Dan wordt de bus gekeurd, daarna krijg je daarvan het bewijs. Ze vragen je vingerafdrukken om alles ook nog eens digitaal vast te leggen. En alles wordt bevestigd in een sticker van de A.P.K. en reflectors die over de hele lengte van de bus moeten worden geplakt, en uiteraard de nummerplaten.

Maar…..

De overdracht en de keuring was snel geregeld. De D.V.L.A. wilde ons gele nummerplaten geven. Dat betekent voor commercieel gebruik. Daar gebruiken wij de bus niet voor, dus wij willen graag witte nummerplaten. Gele nummerplaten houdt overigens ook in dat je bij elke gelegenheid gestopt wordt door de politie. Dat is bij voorbeeld van Sandema naar Bolgatanga al 5 keer! Deze nummerplaten hebben we moeten betalen (85 euro).

Ok, dus bezig om witte platen te krijgen: daarvoor moest eerst onze naam op de bus. Dat moest toch gebeuren, dus dat was geen probleem. Toen moest er een brief naar de C.E.O. van D.V.L.A. geschreven worden. Met briefhoofd, wat ik niet bij me had. Ook dat hebben we met wat gehannes voor elkaar gekregen. Die brief brachten we naar het Hoofdgebouw van de D.V.L.A. Helaas, C.E.O. niet aanwezig. Kom morgen maar terug…. 

De derde dag, de dag dat we naar Sandema terug hadden willen gaan, mocht iemand anders de papieren tekenen, omdat de C.E.O. nog steeds niet aanwezig was. We mistten een formulier, maar Richard was zo slim geweest om alle papieren van het andere D.V.L.A. kantoor mee te nemen. Ondertussen was het woensdag 4 uur geworden en wij weer snel terug naar het andere kantoor. Achter in de rij aansluiten. En toen we aan de beurt waren was het kantoor waar de vingerafdrukken naar toe gestuurd werden reeds gesloten! Of we morgen nog maar eens terug konden komen! Je kunt je voorstellen dat ik witheet was!

Voor ons betekent dat hotelkosten, maaltijden, vervoerskosten etc. Dus alles werd alleen maar duurder.

Maar goed. Op vrijdag weer terug. We kregen onzen witte nummerplaten voor 56 euro (Deze keer met bon.) Toen moesten we de sticker nog krijgen. Daar heeft de goede man 3 (!) uur over gedaan!

Eigenlijk hoor je dan een brandblusser en de reflectors van de D.V.L.A. gratis te ontvangen, maar helaas, ook dat zat er niet in.

Het heeft ons, na de aankoop van de bus 8 (!) dagen geduurd om de bus geregistreerd te krijgen. (En toen nog 2 dagen rijden naar het noorden.)



Maar nu zijn we dan toch de blije eigenaren van een prachtig busje! Nogmaals met dank aan de Louisa Stichting! De blije gezichten van de kinderen zeggen alles!!!