Donderdag 22 september begon gewoon zoals alle dagen. MotorKing komt aan bij de school, we zingen en beginnen met het ontbijt. Niets bijzonders. Junior wilde alleen niet eten.

Later bleek dat hij thuis ook niet gegeten had. Junior loopt altijd wat rond en speelt meestal alleen buiten. Op een gegeven moment horen we hem hard huilen. Mary gaat naar buiten en voelt dat hij heel erg warm aanvoelt. We hebben het nog een half uurtje aangekeken, maar het werd niet beter.

Dus Mary, Junior en ik zijn samen naar de kliniek van Siniensi gereden.

Daar krijg je eerste het hele ritueel van registratie. Maar wij kregen ook een nieuw kind erbij! De oma van dat nieuwe kind wilde haar graag aanmelden bij onze school.

Jasmin valt in onze doelgroep, dus oma zou vader vragen de volgende dag te komen. (Helaas hebben we hem tot op heden nog niet gezien.)

Van de registratie (wegen, temperatuur opnemen) naar de dokter. Bij de dokter in de kamer staat een onderzoekstafel en één van onze bedden. Ik vrees dat de dokter daarop rust als er geen patiënten zijn. Met zijn schoenen aan, want de matras had al een aardig gat…

Junior kon je overal volgen: hij huilde bij elke beweging die we maakten. Hij leek wel een sirene! Hij is dan ook een kind met autisme. Het was heel moeilijk heb gerust te stellen. 

De dokter stuurde ons naar het laboratorium voor een malaria test. Daar werd een vingerprik gedaan: het huilen ging in volume sterk omhoog. Inderdaad… malaria. En, de medicatie bestond, onder andere, uit twee (!) injecties: in elke bil één. Junior ‘hing’ bij Mary op schoot, een verpleger hield zijn benen vast en ik zijn armen. (Helaas vlak bij zijn mond. Hij heeft me flink gebeten.) Gelukkig viel hij na de injecties al snel in slaap.

Na de injecties moesten we 2 keer een half uur wachten of de koorts inderdaad zakte. Gelukkig was dat het geval en konden we weer terug naar de school. 

Hij heeft daar niet gegeten, maar was al wel weer vlug aan het spelen. Dinsdag gaan we terug naar de kliniek voor controle.